RAUNVERULEIKATÉKK

Guðni Tómasson listsagnfræðingur og útvarpsmaður verður með gönguleiðsögn um sýninguna laugardaginn 5. júní. Leiðsögnin hefst við Nasa á Austurvelli kl. 14. Allir velkomnir.

Götukort - staðsetningar mynda í Raunveruleikatékki

Daníel Þorkall Magnússon, Eggert Jóhannesson, Haraldur Jónsson, Ieva Epnere, Hlynur Hallsson, Ingvar Högni Ragnarsson, Kristleifur Björnsson, Libia Castro og Ólafur Ólafsson, Óskar Hallgrímsson, Silja Sallé og Spessi. 

Raunveruleikatékk - sýning á Listahátíð 2010 í miðborg Reykjavíkur.

Sýningarstjóri Æsa Sigurjónsdóttir

Þegar myndir eru fluttar úr listrýminu yfir á veggi borgarinnar, þá verða þær ágengar og kalla fram viðbrögð vegfarenda sem geta varla látið þær fram hjá sér fara. Einnig vakna spurningar um virkni ljósmynda, um siðferði, og um persónuvernd, um inngrip og áhrif mynda. Hvað má sýna og hvar? Hvað má sjást og hvað þarf að fela? Almannarýmið virðist hlutlaust, en er í raun jafn viðkvæmt og áhorfandinn sjálfur. Hvar eru mörkin, - þessi hárfína lína sem gerir það að verkum að mynd truflar þegar hún skiptir um ham? Hvernig getur augnabliksmynd orðið að verki? Heimild hluti af nýrri frásögn? Hvenær hættir fréttamynd að vera frétt, og breytist í yfirlýsingu um ástand eða skoðanaskipti?

Á sýningunni Raunveruleikatékk er fjallað um þessar spurningar, um ágengni ljósmynda, og flökt þeirra á milli ólíkra merkingarheima myndlistar og fjölmiðla. Í verkunum er tekist á við daglegt umhverfi, atburði líðandi stundar, við sjálfsagða hluti sem verða álitamál, en einnig hversdagstöfra í sinni einföldustu mynd. Hér mætast ljósmyndarar og myndlistarmenn sem eiga það sameiginlegt að nota ljósmyndatæknina á skapandi hátt og snúa hversdagsleikanum upp í fagurfræði dagsins í dag. 

Sýningin Raunveruleikatékk opnar umræðuna um virkni ljósmynda í almannarýminu og flökt miðilsins á milli merkingarheima. Sýningin myndar ákveðna gönguleið sem á rætur í rúntinum. Þetta er leið sem er samgróin borginni og kveikir spurningar um venjur og hefðbundna sýn. Markmið sýningarinnar er að brjóta upp vanann, varpa fram spurningum og kveikja umræður, - taka áhorfandann lengra, í eiginlegri og óeiginlegri merkingu, á staði sem hann þekkir ekki eða lítur framhjá daglega. Mörkin á milli heimildaljósmyndunar, fréttaljósmyndunar og listljósmyndunar eru þurrkuð út í þeim tilgangi að brjóta upp hefðbundnar skilgreiningar og landamæri sem móta sjónrænar venjur og listskilning vegfarenda sem áhorfenda.

Listamenn

Þátttakendur:

• Daníel Þorkell Magnússon (1958) http://%20http/danielmagnusson.net

• Eggert Jóhannesson (1972) http://www.simnet.is/eggert/

• Haraldur Jónsson (1961). http://this.is/comet/

• Hlynur Hallsson (1968) http://www.hallsson.de/

• Ieva Epnere (1977)

• Ingvar Högni Ragnarsson (1981) http://ihragnarsson.com/

• Kristleifur Björnsson (1973). http://www.kristleifur.com/

• Libia Castro (1969) og Ólafur Ólafsson (1973). http://www.libia-olafur.com/

• Óskar Hallgrímsson (1982)

• Silja Sallé (1970)

• Spessi ( Sigurþór Hallbjörnsson) (1956) http://www.spessi.com/  

• Pétur Thomsen eldri (1910-1988)

• Gunnar Rúnar Ólafsson (1917-1965)

• Vigfús Sigurgeirsson (1900 – 1984)

Myndlistarmennirnir Hlynur Hallsson, Ingvar Högni Ragnarsson, Kristleifur Björnsson, Silja Sallé, og Spessi, unnu verk sérstaklega fyrir sýninguna. Þau Libia Castro og Ólafur Ólafsson, Daníel Þorkell Magnússon, Haraldur Jónsson, og Ieva Epnere, sýna eldri verk sem ekki hafa áður verið sýnd á Íslandi. Blaðaljósmyndararnir þeir Eggert Jóhannesson og Óskar Hallgrímsson hafa myndað atburði sem sýna breytta stöðu Íslands í alþjóðasamhengi, álitamál sem vekja gagnrýni og umtal. Ljósmyndir þeirra Gunnars Rúnars Ólafssonar, Péturs Thomsens eldri, og Vigfúsar Sigurgeirssonar eru hluti af arfleifðinni. Þær staðfesta virkni ljósmynda, framhaldslíf þeirra, og þau sérstöku tengsl sem ljósmyndir hafa við það liðna. Myndir þeirra hafa fengð nýtt hlutverk, orðið hluti af sjálfsmynd, þær kveikja nýjar frásagnir í breyttu samhengi.

Hlynur Hallsson vinnur með skörun myndar og texta og skapar nýja sögulega merkingu með því að skeyta fleygum setningum úr viðtölum fjölmiðla ofan á augnabliksmyndir sem teknar voru í hita Búsáhaldarbyltingarinnar. Myndir Ingvars Högna Ragnarssonar virðast í fljótu bragði vera látlaus skráning á breyttri ásýnd miðbæjarins, en ef nær er skoðað sést að undir kraumir snörp gagnrýni á fasteignabrask síðustu ára og deilur stjórnmálamanna um framtíðarskipulag borgarinnar. Silja Sallé hefur ljósmyndað sína nánustu, safnað minnigarbrotum í leit að horfnum tíma, landi bernskunnar, þess Íslands sem eitt sin var. Kristleifur Björnsson ýtir undir óöryggi áhorfandans, hristir upp í fegurðarskyni hans, flettir ofan af raunveruleikanum með því að setja hann á svið. Daníel Þorkell Magnússon, Spessi og Ieva Epnere skrá þjóðfélagið innanfrá, á næman, en um leið íróníkskan hátt, sýna rönguna, einkarýmið, ósýnilega þegna sem eiga sér enga rödd. Libia Castro og Ólafur Ólafsson, nálgast raunveruleikann sem félagslegt myndlistarverk, benda á alþjóðasamhengið, á skörunina, hliðstæðurnar, á misgengið á milli þess sem sést og þess sem er hulið. Sería Haraldar Jónssonar, Vöktun (2009) minnir á ljósmyndasögulega spennu á milli fagurfræði og eftirlits, hvernig miðillinn hefur frá upphafi snúist um að horfa á hinn.